KARA ÇARŞAMBA

Uykuyu çok severdim, bir türlü uyanmazdım,
Bekleyenim var diye düşman vurur sanmazdım,
Rüyamda görsem bile katiyen inanmazdım,

Üç kılıç birden indi başımı düşürdüler.
Sevdamı, ümidimi, yaşımı düşürdüler.

Bir acayip girdiler milenyum denen çağa,
Zevkle incir diktiler tütüp duran ocağa,
Dünkü siyahla beyaz şimdi kucak kucağa,

Halayı unuttular oynadıkları samba,
Temizlenmez leke bu, leke kara Çarşamba.


Azaltmaya uğraşmaz derde dert eklersiniz,
Baş olmaya çalışmaz ayak eteklersiniz,
Haçını bileyenden medet mi beklersiniz?

Kimlere inandınız, acep kime kandınız?
Dünkü artıklarıma muhtaç mıyım sandınız?

Bu zelil duygu neden? Bu nasıl bir düşüştü?
Leş bekleyen kargalar birer birer üşüştü,
Sayenizde açılan yaralara kurt düştü,

Bu yara iyi olmaz, kabuk tutmaz bu yara,
Sizden medet uman yok, duy sesimi Ankara.

Dost bilinen ellerden heybemize gam doldu,
Hayatın baharında nice umutlar soldu,
İnsan hakkı bilmeyen it hakkı korur oldu,

Bastığın şehit kanı pörsümüz halı değil,
Kırılan Türk gururu, kuru çam dalı değil.

Tarihini bilenler hatalı yolu tutmaz,
Yalanlar söyleyerek milletini avutmaz,
Lades oynayan bile “aklımda” der unutmaz,


Ki bu vatan sevdası, oyun değil ki beyim,
Yaşayan Türk milleti koyun değil ki beyim.

Vaktini geçirince elbette çürür maya,
Geçmişten alıştınız bir atıp üç tutmaya(!)
Soysuz yemin ederken soyumu kurutmaya,

Yaptığınız işlerden huzur mu bulursunuz?
Düşman ayakta iken siz nasıl uyursunuz?

Ne ağlayan unutur, ne ölen geri gelir,
Amma günü gelende dizimin feri gelir,
Zulüm payidar olmaz elbette yeri gelir,

Bu dert temizlenmezse benim yüz karam olsun,
Düşmanımın güldüğü gün bana haram olsun.

Zamanlar boşta gezer, ya geç derler ya erken,
Kanıma dokunuyor şerefsizler gülerken,
Bak şu şehit çocuğu öpmeye el ararken,

Diyecek neyiniz var şu yetime, öksüze,
Susmaksa cevabınız yazıklar olsun size.

Ülkü denen gelini bir kutlu yar bilirdim,
Dağ dağ olmuş dertleri eriyen kar bilirdim,
Ötekiler zaten yok, ben sizi var bilirdim,

Milyon kere haklıyken nerdeyse haksız kaldım,
Baba olan devletti, yitirdim öksüz kaldım.

Dövünmek vakti değil, boşa şimdi eyvahım,
Zalimlerin şerrinden gökleri vurur ahım,
Bileğimi kavi tut, baş indirtme Allah’ım,

Göğsümdeki imanla titresin ruy-i zemin,
Bayrak yere düşmesin, ezan susmasın. Amin...

MEHMET ALİ KALKAN