DÜŞ KIRGINI

3.

Kardeşler, ben şehrinizi pek beğendim
Aynalarınızı, içlerindeki umudu, yolları pek beğendim
Ama üstelemeyin daha fazla ne olur
Kardeşler, bırakın beni gideyim
Doğru, artık yok özlediğim bir kıyı
Yok, gözümü kamaştıran bir iklim.
Yollarda dünya bin perişan, bilirim.
Ama üstelemeyin daha fazla ne olur.
Kardeşler, bırakın beni gideyim.

Artık ne bir sırdaş ses duyuyorum kalmam için
Ne tuşlara damlıyor gece ve Cibrîl
Üfürmez oldu bir tüy bile arasına iki sessizliğin.
Yangınlara yetişen ben değilim artık
Yangınlardan kurtulan ben değilim
Üstelemeyin daha fazla ne olur
Kardeşler, bırakın beni gideyim.

Yel durmadan getiriyor ölümsüz denizi
Kara paçalarına yel
Durmadan getiriyor ölümsüz denizi
Bundan hafif bir heyecan alıyor sabah
Fırdönüyor gövde, hafif bir özgürlüğün içinde
Ve gövdenin maviliklerine kadar
Yel durmadan getiriyor ölümsüz denizi
Kaplıyor ovayı bir yandan, o çıkışsız, hoş koku
Nergis kulak kesilmiş gelincikte toz çığlığı..
Gidiyor, bir kervan bulutuyla, vadiden getirdiğim
O gül, güzel ot, alınlar süsü..
Kardeşler, ben de

Kardeşler, bırakın gideyim..
Gözümü bir yumsam giderim
Bir yumsam
İnançtan gölgeye, tozdan ay ışığına.
Bin yüzlü bir levha salınır gönlümde
Bir türlü salınır, incinir, dinlenir öyle.
Kardeşler, bir düğmeye basmaktan kolay
Tez, bir tetiği düşürmekten
Yüzümün hilâlinde kağnıyla kemençe.
(Ah, ben çelengimi kurdum kötü araziye
Heykellerimde çirkinlik aşısı, bacaklarımda gölgeler
Ah, yoktu bir çiçek bile bahçelerinde erincin
Yoktu bir damla kan, erincin bahçelerinde..)
İşte kalsam da artık tanınmam aranızda şimdi
Uykunun içinde uyku
Meltemin koynunda tayfun gibi
Öz kalbinin içine sürgün bir şeyim..
Yaşamına sürgün,yaşamının sürgünü..
Daha saygılı olabilmem için aranızda
Verin de parçalarını dünyanın, verin de bitmez karanlığı
Bırakın da beni, gideyim..


MEHMET TANER