hayatı şiirden çıkardım
-bu ölüm tarihimdir ebcedle-
ve cebimi ellerimde unutup alkışlara sığındım
kupkuru toprağa düştü çılgın sözlerim
yerin göğün havanın suyun
ve yok olmanın yorgun külleri üstünde
bitiveren başlangıçsız ve solgun bir çiçek
diye bir söyleve başlamak üzereyken
sesim savruluyor rüzgâra
yana yakıla
ve yorumsuz bir ormanda
yürüyorum
artık
şiiri kaldırmıyor
kırık dökük
incilerim
incecik ten
geçiyorum kanlıcaya
kıyılarıma vuruyor yalnızlığı bütün denizlerin
biz bu şiirleri
kimler için yazmıştık
NİHAT HAYRİ AZAMAT
