yalnızlık zamanlandı: önce aşk, sonra yaprak...
günler geçilecekler... atlar, gümüş yeleli
yüzünü aynalara, bir tek onlara bırak;
surunsun sirki aşkın, bak, seni görmeyeli
çok değişti aynalar ev içleri bulandı;
hersek artık ne kadar, ne kadar da kurak
odalar orda bumda, içlerine kapandı;
sofalarsa eğreti; yüklük ve kap kaçak
somurtup duruyorlar... hersek olgun bekleyiş
gibidir bumda olmak, 'bekleyiş gibi' olmak...
sen gel, simdi kendini o aynalarla değiş;
gel, bumda ol daima -ve nasılsa kararmak-
ta olandan bakarım sana giden günlere;
tenindir, beleniyor, ah, yeşil ekinlere...
.
Hilmi Yavuz
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder