BACALAR

Görürüm, çıkmışlar , kararmışlar çatılardan,
Kemik bir kol nasıl fırlarsa mezardan.
Her ân , bir haberi kollar gibi yukardan,
Dipsiz maviliğin esrarını kurcalar ,
Bacalar....

Kimi ince, kimi uzun , kimide kısa ;
Dalmışlar başbaşa afyon çekerek yasa.
Onlar, insanların gözünde bir kartalsa,
İnsanlar, onların gözünde karıncalar,
Bacalar....

Kimbilir, belki de evlerin cinleridir;
Kolları bir dâvet gibi göğe yükselir,
Ölüler, ölüler, arka arkaya gelir,
Ruhların mehtaba daldığı taraçalar,
Bacalar....

Azap kuleleri, cüceleşmiş devlerin;
Kör mazgallarında raksı var alevlerin.
Öyle evciller ki, tepesinde evlerin,
Kopuyor içinde görünmez facialar,
Bacalar....