NE İLERİ , NE GERİ

Ne ileri , ne geri;
Kimlerin var haberi
Benim sonsuz dünyamdan?
Belki sabahtan beri
Ve belki akşamdan,
Bakıyorum bir camdan,
Renkrnk billur eframdan,
Haberim yok, rüyamdan,
Ne geri ne ileri !

İskemle düşmüş, bırak,
Açma, çalsın çıngırak !
Geçen trenlere bak;
Rüyada bir kabartma.
Onlar gidiyor ama ,
Kalıyor dumanları.
Tirenler götürüyor,
Dağdan dağa sürüyor,
Kendi gölgelerinden
Başsız gövdelerinden
Kaçışan insanları....
Ve rüzgâr üfüüyor,
Geride dumanları.
Ve rüzgâr üfürüyor,
Kaynaşan ummanları.

Vaz geç onlardan vaz geç!
İstediğim bu değil;
Ve o değil , şu değil.
Eğil, ruhuma eğil!
Bin hayal içinden geç
Ve benim hülyamı seç !

Bak şu ağaçlı yola,
Bize doğru geliyor.
Orda üç kız kol kola,
Bize doğru geliyor.
Kömür tozundan ince,
Su gibi şeffaf gece,
Doldurmuş yüzlerini,
Silmş pürüzlerini.
Kalmamış, Meryem gibi
Yüzlerinde kırışık;
Ve o Bâkirem gibi,
Yüzleri birer ışık,
Vücutları bir âhenk.
Öyle hafif ki, onlar,
Elimizi uzatsak,
Havayı kımıldatsak,
Bir âhenk gibi ürkek,
Havada eriyecek.

Başka ses, ayrı biçim,
Ne de istiyor içim,
Kapının kenarına,
Parmaklık duvarına,
Bir genç aşık otursun.
Tel tel sazını kursun,
Karanlıkla başbaşa,
Gömsün başını taşa.
Ve derin, sıcak, uzun
Şarkısı okusun.

Tirenler gitmeseydi.
Yolda gezen kızları,
Rüzgâr eritmeseydi.
Döşekler yalnızları,
Dürtmese , itmeseydi.
Şarkılar bitmeseydi.

Bu çözülmez bilmece;
Hep sayı , harf ve hece...
Peçe üstünde peçe....
Böyle aynı noktanın
Üstünde saatlerce,
Benliğğime eğilsem,
Sabah, akşam ve gece,
Ortasında odanın ,
Karanlıkla çevrilsem,
Bir çözülmez bilmece;
Hep sayı , harf ve hece.....
İçinden bu kafanın,
Fâni dünyayı silsem.
Dünyalar nice nice;
Yavaşça ölebilsem,
Yeni baştan dirilsem,
Duysam , görsem ve bilsem !
Ne ileri , ne geri ,
Ne geri , ne ileri !....