Anam, babam hâlâ uykusundadır,
Nasıl özenç duymam müezzinlere?
Yıldızlar şafağın korkusundadır,
Selviden ilk ışık düşüyor yere.
Tanrı âşinadır ses âhengine,Gölgesi değil mi şu süzülen nur?
Güvercinsiz kalsa şadırvan, yine
Ruhuma bir sükûn bağışlar durur.
Yolculuğa kuşluk vakti çıkılır,
Bu ak şadırvanda yıkanır yüzler,
Sular yükseldikçe düşer yığılır.
Burada geceye döner gündüzler.
Melekler kadar sâf, temiz ve sessiz
Tek tek geliyorlar abdest almağa.
Ağaçlar uykuda, dallar nefessiz;
Onlar da hevesli uyuklamağa.
Ak sakallı, yeşil sarıklı dedem,
Ellerimi yıllar var ki bıraktı;
Ne testim var artık, ne kuşlara yem,
Bu gece şadırvan içime aktı...
OSMAN ATTİLÂ
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder