İnsan dediğin

Akabinde suretin asılır en işlek yerine zihnimin.
Bir muamma olup takılır boynuma utanç,
Kendi hakikatlığına ağlarken acılar.
Ben o ihanetlerin infazında kaybettim insafımı.

İnsan dediğin;
. arada bir
. bazen
. aynada
kendi suratına tükürmesini bilmeli...


Kuzguni bir göğe yaslanırken aşklar.
Umut ufukla özdeşleşti artık... Uzak
Yaramaz dürtülere kapılır ya akıl,
şehvetine müptela olur ya her canlı.
İşte bu nedenle;

İnsan dediğin;
. arada bir
. bazen
. aynada
kendi suratına tükürmesini bilmeli
.

Lokman Ayebe